در ادامهی فشارهای سیستماتیک بر فعالان مدنی و عقیدتی در ایران، «رضوانه احمدخانبیگی»، فعال مدنی سرشناس، در اقدامی تکاندهنده مجبور شد همراه با دختر خردسال و زیر دو سال خود، «مهفر لالهزاری»، جهت تحمل ادامهی دوران حبس راهی دالانهای تاریک زندان اوین شود.
این مادر و فعال مدنی که پیشتر در تاریخ ۲۸ شهریور ۱۴۰۳ جهت وضع حمل و زایمان به مرخصی اعزام شده بود، روز دوشنبه ۸ تیرماه، در حالی که کودک شیرخوارهاش را در آغوش داشت، خود را به مراجع قضایی زندان اوین معرفی کرد تا یکی دیگر از تصاویر تلخ سرکوب خانوادههای دادخواه و فعال در ایران رقم بخورد.
رضوانه احمدخانبیگی و همسرش «بهفر لالهزاری» در دیماه ۱۴۰۲ با اتهامات تکراری و مبهمی نظیر «اجتماع و تبانی علیه امنیت داخلی» و «تبلیغ علیه نظام» مجموعاً به ۱۰ سال زندان محکوم شدند. هرچند این حکم سنگین پس از پذیرش اعاده دادرسی در شعبه همعرض به ۲۱ ماه حبس کاهش یافت، اما اصرار دستگاه قضایی بر بازگرداندن این فعال مدنی به همراه نوزاد خردسالش به محیط آلوده و ناامن زندان، بار دیگر بیتوجهی مطلق حاکمیت به کنوانسیونهای بینالمللی حقوق کودک و حقوق بشر را به نمایش گذاشت.
نهادهای حقوق بشری بارها نسبت به آسیبهای روانی و جسمی ماندگار بر روی کودکانی که به همراه مادران خود در زندانهای جمهوری اسلامی نگهداری میشوند، هشدار دادهاند؛ با این حال، ماشین سرکوب قضایی همچنان بدون تفکیک و ملاطفت، به نادیده گرفتن حقوق اولیهی انسانی ادامه میدهد.
Leave a Reply