گزارش‌های درز کرده از زندان مرکزی زاهدان پرده از ابعاد هولناکی از رنج، محرومیت و برخوردهای غیرحیوانی با زندانیان، به‌ویژه شهروندان بلوچ و علمای دینی برمی‌دارد.
سنگ‌اندازی‌های عامدانه در مسیر آزادی زندانیان با وثیقه —از جمله مطالبه سخت‌گیرانه ضامن کارمند— باعث شده تا بسیاری از خانواده‌ها از عهده آزادی عزیزانشان برآمده و تن به حبس طولانی‌مدت بدهند.
در این میان، برخوردهای توهین‌آمیز با زندانیان روحانی، از جمله تراشیدن اجباری ریش آنان، نشانگر کینه‌توزی نهادهای امنیتی نسبت به مرجعیت و شخصیت‌های مذهبی منطقه است.
شرایط قرنطینه نیز با استفاده از پتوهای کهنه و بودار، فقدان بهداشت اولیه، گرانی سرسام‌آور اقلام ضروری در فروشگاه زندان، و ناکارآمدی عمدی بهداری در ارائه خدمات درمانی (با اکتفا به قرص استامینوفن)، زندان زاهدان را به بازداشتگاهی مرگبار بدل کرده است که در آن کرامت انسانی به تاراج می‌رود.
Leave a Reply