گزارش تکان‌دهنده‌ای که اخیراً از سوی مرکز پژوهش‌های مجلس منتشر شده، ابعاد فاجعه‌بار بحران آب و اقلیم در ایران را زیر سایه بی‌کفایتی ساختاری حاکمیت عریان کرده است؛ گزارشی که نشان می‌دهد در پاییز ۱۴۰۴، بیش از ۹۹ درصد از کل جمعیت ایران با درجات مختلفی از خشکسالی دست‌وپنجه نرم کرده‌اند.
بر اساس این داده‌ها، با وجود ثبت میانگین بارندگی ۶۰.۱ میلی‌متری در این فصل، توزیع کاملاً نامتوازن باران و افزایش ۱.۲ درجه‌ای دما نسبت به میانگین بلندمدت (که پاییز ۱۴۰۴ را به سومین پاییز گرم نیم‌قرن اخیر بدل کرد)، نتوانست کلاف سردرگم بی‌آبی را باز کند.
فاجعه‌بارتر اینکه ۶۴.۲ درصد از جمعیت کشور در زمره مناطق دچار «خشکسالی بسیار شدید» زندگی می‌کنند و ۲۲.۸ درصد نیز در مناطق با خشکسالی شدید قرار دارند.
این گزارش استان کرمان را به دلیل وابستگی مفرط معیشت و اشتغال محلی به بخش کشاورزی، به عنوان آسیب‌پذیرترین نقطه کشور در برابر این فاجعه اقلیمی معرفی کرده است؛ استانی که در کنار خراسان شمالی، آذربایجان غربی، لرستان و هرمزگان، قربانیان اصلی سیاست‌های غلط مدیریت منابع آبی در دهه‌های گذشته به شمار می‌روند؛ بحرانی که زیر پوست زمین‌های خشک‌شده ایران، زنگ خطر مهاجرت‌های گسترده اقلیمی و فروپاشی جوامع محلی را به صدا درآورده است.
Leave a Reply