در حالی که سایه سنگین جنگ و تنش‌های منطقه‌ای خلیج فارس و خاورمیانه روزبه‌روز سنگین‌تر می‌شود، جمهوری اسلامی بیش از پیش در هزارتوی بحران‌های خودساخته گرفتار آمده است.
هشدارهای نظامی، خط و نشان‌های واشنگتن و تهران، و احتمال از سرگیری درگیری‌ها، مقامات امنیتی و آموزشی را به صرافت تدابیر اضطرابی انداخته است؛ تا جایی که وزیر آموزش و پرورش با اعتراف ضمنی به شکنندگی امنیت مناطق گوناگون، از رویکرد «ترکیبی و استفاده از فضاهای امن» برای مدارس سخن می‌گوید و نمایندگان مجلس نیز بر ضرورت ارتقای توان موشکی و هسته‌ای پافشاری می‌کنند.
اما در این میان، آنچه بیش از تهدید خارجی، ارکان نظام را به لرزه درآورده، ترسِ مرگبار از بازگشت اعتراضات مردمی است. شواهد میدانی نشان می‌دهد که ماشین سرکوب حکومت با تمامی قوا به میدان آمده است: از تداوم احکام اعدام و بازداشت‌های سیاسی گرفته تا اجرای طرح‌های تازه و فرساینده‌ی حجاب‌بانان توسط قوه قضاییه.
نکته‌ی تأمل‌برانگیز و طنز تلخ ماجرا، اظهارات معاون فناوری وزارت ارتباطات است که از فراگیری استارلینک به عنوان «میخ آخر بر تابوت حکمرانی فضای مجازی» یاد کرده و تهدید کرده است که حاکمیت در هنگام بحران یا جنگ، نه‌تنها اینترنت، بلکه برق را نیز قطع خواهد کرد!
هشداری که تناقض آشکار برنامه‌های دولتی را عیان می‌کند؛ چگونه ممکن است وزارت آموزش و پرورش از آموزش مجازیِ غیرحضوری سخن بگوید، در حالی که تصمیمِ نهادهای امنیتی بر خاموشی مطلقِ اینترنت و برق استوار است؟
این تناقضات، سند زنده‌ای بر استیصال حکومتی است که برای بقای خود، آماده است زیرساخت‌های کشور را به نقطه صفر مرزی بازگرداند.
Leave a Reply