جمهوری اسلامی در مواجهه با بحرانهای عمیق مشروعیت و هراس از شکلگیری اعتراضات جدید، بار دیگر به آشناترین ابزار خود یعنی «طناب دار» پناه برده است. اعدام «عبدالباسط براهویی» در زندان اصفهان، تنها یک پرونده قضایی نیست؛ بلکه برگی دیگر از پروژه وحشتآفرینی حکومت در سراسر کشور، به ویژه برای اقلیتهای اتنیکی است.
سحرگاه روز چهارشنبه ۲۸ مردادماه، حکم اعدام عبدالباسط براهویی (عیدوزهی)، زندانی ۳۰ ساله بلوچ در زندان مرکزی اصفهان به اجرا درآمد. وی که از سال ۱۳۹۷ با اتهامات مرتبط با مواد مخدر در بازداشت به سر میبرد، سرانجام قربانی چرخه بیرحم قضایی شد که در آن، حق دادرسی عادلانه واژهای بیمعناست.
روند پرشتاب اعدامها در ماههای اخیر، بهویژه اعدام شهروندان بلوچ و کرد به اتهامات جرایم عمومی، با واکنشها و تحلیلهای جدی از سوی ناظران حقوق بشری همراه بوده است. فعالان سیاسی معتقدند که رژیم با سوءاستفاده از پوشش «جرایم مواد مخدر»، در حال پاکسازی فیزیکی و ایجاد رعب در مناطقی است که بیشترین پتانسیل برای شکلگیری اعتراضات ضدحکومتی را دارند.
این سیاست مرگبار، پیشتر نیز با اعتراض صریح و هشدار «مولانا عبدالحمید»، چهره برجسته اهل سنت ایران مواجه شده بود. وی با انتقاد از روند فزاینده اعدامها تأکید کرده بود که این احکام خشن، در عمل به ابزاری سیاسی برای سرکوب نارضایتیهای انباشتهشده اجتماعی و اقتصادی تبدیل شدهاند.
اعدام عبدالباسط نشان میدهد که جمهوری اسلامی برای حفظ پایه لرزان قدرت خود، هیچ راهکاری جز تولید مرگ و بازتولید خشونت در جامعه ندارد.
Leave a Reply