اجرای حکم اعدام دو شهروند بلوچ در سحرگاه ۱۰ مردادماه ۱۴۰۵ در زندان دامغان، بار دیگر پرده از رویکرد سیستماتیک دستگاه قضایی جمهوری اسلامی در استفاده از حربه اعدام علیه اقلیتهای اتنیکی برداشت. «محمدعلی نارویی» (۵۰ ساله) و «محمدبخش شهبخش» (۴۲ ساله)، دو پدری که مجموعاً ۹ فرزند را تحت سرپرستی داشتند، در قالب یک پرونده مشترک و با روندی غیرشفاف به جوخه دار سپرده شدند.
این پرونده ابعاد فاجعهبارتری نیز دارد و نشاندهنده «مجازاتهای دستهجمعی و خانوادگی» در مناطق حاشیهنشین است.
بررسی سوابق خانواده نارویی نشان میدهد که ماشین سرکوب پیشتر نیز این خانواده را هدف قرار داده بود.
در سال ۱۴۰۳، «سلمان نارویی» (برادر محمدعلی) در محور راین استان کرمان هدف تیراندازی بیضابطه نیروهای لباسشخصی قرار گرفت.
این تیراندازی منجر به واژگونی خودرو و قطع نخاع دائمی سلمان ۳۹ ساله شد؛ جنایتی که هرگز هیچ نهاد امنیتی یا قضایی مسئولیت آن را نپذیرفت.
آمارهای سازمانهای حقوق بشری در سال ۲۰۲۵ گواه یک فاجعه انسانی است. ثبت دستکم ۱۳۷ مورد اعدام شهروندان بلوچ در ۲۷ زندان کشور (که ۶۸ درصد آن مربوط به جرائم مواد مخدر بوده است)، ثابت میکند که جمهوری اسلامی به جای حل ریشههای فقر و بیکاری در سیستان و بلوچستان، سیاست «حذف فیزیکی» و ارعاب را به عنوان تنها راهکار مدیریت این استان برگزیده است.
Leave a Reply