با آغاز بارشهای موسمی، بار دیگر فقدان زیرساختهای اولیه در سیستان و بلوچستان چهره ویرانگر خود را نشان داد.
روز جمعه ۲ مردادماه ۱۴۰۵، بارشهای فصلی و وزش تندباد در مناطقی از بلوچستان از جمله خاش، ایرندگان، سوران و بخشهایی از جنوب سراوان و سرباز، بار دیگر به جای طراوت، بحران آفرید.
طغیان رودخانههای محلی از جمله شاخههای سرکور و گویمرک، موجب آبگرفتگی گسترده و ورود سیلاب به مناطقی همچون روستای «نوکینده» شد که خسارات مالی قابلتوجهی به منازل و تأسیسات شهروندان وارد کرد.
آنچه در این میان بیش از خشم طبیعت آزاردهنده است، بیتوجهی ساختاری و سیستماتیک به مدیریت بحران در این منطقه است. با وجود هشدارهای هواشناسی مبنی بر وقوع بارشهای موسمی، هیچگونه اقدام پیشگیرانهای برای هدایت روانآبها و ایمنسازی راههای ارتباطی و روستاها صورت نگرفته است.
حکومتی که منابع عظیم کشور را در اختیار دارد، سالهاست مردم این خطه را در برابر حوادث طبیعی بیدفاع رها کرده است؛ گویی محرومیت در بلوچستان، سیاستی نانوشته است که هر ساله با سیلابها تمدید میشود.
دیدگاهتان را بنویسید