در قرن بیست و یکم و در سایه حکومت مدعی مدیریت جهان، ساکنان روستای سردکان از توابع شهرستان راسک کماکان برای ابتداییترین حق شهروندی یعنی یک راه عبور ایمن، دست به دامان رسانهها شدهاند.
روز یکشنبه ۱۴ تیرماه ۱۴۰۵، اهالی این منطقه با ارسال گزارشهایی اعلام کردند که نبود یک پل ارتباطی بر روی رودخانه بزرگ سرباز، زندگی چندین روستا را فلج کرده است.
به گفته شهروندان، با هر بار طغیان رودخانه، مسیر تردد کاملاً قطع شده و مردم برای عبور اضطراری ناچارند جان خود را کف دست گذاشته و با تراکتور از میان سیلاب عبور کنند.
این بیتوجهی مفرط به قیمت جان بیماران و زنان باردار در مواقع اضطراری تمام میشود.
رژیم تهران میلیاردها دلار از سرمایههای کشور را صرف گروههای نیابتی خود در منطقه میکند، اما توان یا اراده ساخت یک پل ساده برای نجات جان شهروندان بلوچ از سیلاب را ندارد؛ امری که نشاندهنده نگاه امنیتی و حاشیهای حکومت به این جغرافیاست.
دیدگاهتان را بنویسید