شیخالاسلام مولانا عبدالحمید، در خطبههای نماز جمعه ۱۲ تیرماه ۱۴۰۵، در یکی از صریحترین سخنرانیهای خود، ریشه بحرانهای خردکننده اقتصادی کشور را در «سیاستهای ناکارآمد» و «بیثباتی سیاسی» جستجو کردند و با هشدار نسبت به تداوم رویه سرکوب، خواستار توقف فوری صدور احکام اعدام تحت عنوان «محاربه» برای معترضان شدند.
مولانا عبدالحمید با بازتعریف مفهوم «جهاد»، آن را از دایره نظامیگری صرف خارج کرده و بزرگترین جهاد برای حاکمان را «اجرای عدالت» دانستند. ایشان با تأکید بر لزوم نگاه برابر به تمامی شهروندان تصریح کردند: «برای یک حاکم، حرام قطعی است که از عدالت تجاوز کند و گرفتار اِعمال تبعیض شود. تبعیض و نابرابری کاملاً بر خلاف اصول اسلام است.»
امامجمعه زاهدان با انتقاد شدید از امنیتی کردن فضای جامعه، نسبت به احضار و بازداشت نخبگان و دانشگاهیان هشدار دادند.
ایشان در واکنشی تند به احکام سنگین قضایی علیه معترضان اقتصادی و سیاسی گفتند: «در حق کسانی که به مشکلات گوناگون کشور اعتراض کردهاند، حکم ‘محارب’ نزنید. ‘محاربه’ تعریف خاصی در قرآن دارد و بهترین تفسیر آن، برداشت رسول خدا و خلفای راشدین است، نه تفسیرهایی که برای سرکوب معترضان استفاده میشود.»
ایشان اقتصادِ در حال فروپاشی ایران را معلول مستقیم رویکردهای غلط سیاسی دانسته و افزودند که تا زمانی که ثبات سیاسی و انصاف در کشور حاکم نشود، ناترازیهای اقتصادی جبران نخواهد شد.
مولانا عبدالحمید در پایان با یک توصیه راهبردی از حاکمیت خواستند: «تجربه ثابت کرده است که سیاستهای گذشته جواب ندادهاند. این قوانین و سیاستهای شکستخورده را رها کنید و سازوکار جدیدی برای جلب رضایت مردم اتخاذ کنید. امروز هیچ وظیفهای مهمتر از بهبود وضعیت زندگی مردم ایران نیست.»
این سخنان در حالی بیان میشود که فشارهای امنیتی و اقتصادی بر شهروندان در سراسر ایران به بالاترین حد خود رسیده و انسداد سیاسی، راه را بر هرگونه اصلاح درونساختاری بسته است.
دیدگاهتان را بنویسید