طبیعت تفتان در حال قربانی شدن به پای طمعِ سیریناپذیرِ شرکتهای خصولتی و مافیای معدن است. تصاویر و ویدئوهای تازه منتشر شده نشان میدهد که دریاچه زیبا و تاریخی «سردریا» واقع در دامنههای کوه تفتان به طور کامل خشک شده و به شورهزاری متروک بدل گشته است. این فاجعه زیستمحیطی، موجی از خشم و نگرانی را در میان بومیان منطقه برانگیخته است.
اگرچه نهادهای دولتی معمولاً در چنین مواقعی «تغییرات اقلیمی» را مقصر میدانند، اما ساکنان محلی و فعالان محیطزیست انگشت اتهام را مستقیماً به سوی فعالیتهای بیرویه و غیراستاندارد استخراج معدن در اطراف تفتان نشانه رفتهاند. در سالهای اخیر، استخراج گسترده طلا و سایر کانیهای ارزشمند توسط شرکتهای وابسته به نهادهای قدرت در این منطقه شدت گرفته است؛ فعالیتهایی که با مصرف بیرویه منابع آب زیرزمینی و تخریب اکوسیستم همراه بوده است.
در ویدئویی که به دست ما رسیده، یک شهروند معترض بلوچ روی خاکهای خشکیده دریاچه ایستاده و پرده از یک استثمار آشکار برمیدارد. او با اشاره به استخراج دهها تُن طلا از دل کوهستان تفتان میگوید: «سهم مردم بومی از این ثروت عظیم، تنها ویرانی محیط زیست و از دست دادن منابع آبیشان بوده است.»
این غارت سیستماتیک در حالی رخ میدهد که مافیای بهرهبردار حتی به ابتداییترین وعدههای خود یعنی ترمیم و بهسازی جادههای دسترسی به این منطقه گردشگری عمل نکردهاند.
خشک شدن «سردریا» نماد روشنی از سیاست «استعمار داخلی» جمهوری اسلامی در استانهای مرزی است؛ سیاستی که ثروت و منابع طبیعی منطقه را میبلعد و در ازای آن، فقر، حاشیهنشینی، جادههای ویران و حالا، طبیعتِ مرده را برای صاحبان اصلی آن به یادگار میگذارد.
دیدگاهتان را بنویسید