حکایت تلخ نان به بهای جان در استانهای جنوب شرقی ایران پایان ندارد. صبح امروز، چهارشنبه ۱۰ تیرماه ۱۴۰۵، جادههای مرگبار محور رمشک به قلعهگنج بار دیگر قربانی گرفت و دو شهروند محروم بلوچ در میان شعلههای آتش و آهن جان باختند.
در این حادثه هولناک که حوالی ساعت ۸:۳۰ صبح در محدوده «ریگآباد» رخ داد، برخورد یک دستگاه پژو ۴۰۵ سوختبر با یک خودروی نیسان، به آتشسوزی مهیبی منجر شد. هویت جانباختگان این فاجعه، «ذاکر نادری»، جوان ۳۴ ساله اهل روستای دمیلک (راننده خودروی سوختبر) و «یونس تکاور»، ۳۳ ساله و از اهالی شهر رمشک (راننده نیسان) احراز شده است. شدت انفجار و حریق به حدی بود که این دو جوان پیش از رسیدن هرگونه کمکی، در میان ارابههای فرسوده خود به طور کامل در آتش سوختند.
اما این تنها یک «تصادف رانندگی» نیست؛ این تصویر تمامنمای سیاستهای اقتصادی و نگاه امنیتی جمهوری اسلامی به مناطق حاشیهای است. در استانهایی چون سیستان و بلوچستان، کرمان و هرمزگان، دههها فقدان سرمایهگذاری، سرکوب سیستماتیک و نابودی فرصتهای شغلی، جوانانی چون «ذاکر» را مجبور کرده است تا برای تأمین ابتداییترین نیازهای خانواده، سوار بر بمبهای متحرک به دل جادهها بزنند.
سوختبری انتخاب نیست، بلکه تنها راه زنده ماندن در جغرافیای فقر و تبعیض است. روزی نیست که جادههای این مناطق شاهد خاکستر شدن جوانان بلوچ بر اثر تصادف و یا اصابت گلوله مستقیم نیروهای نظامی نباشد. ذاکر نادری و یونس تکاور تنها دو نام از هزاران قربانیِ سیستمی هستند که سهم مردم این خطه از ثروتهای ملی را تنها گلوله، فقر و آتش تعریف کرده است.
دیدگاهتان را بنویسید