تضادی تلخ، گزنده و استعماری؛ در حالی که مگاپرژههای انتقال آب دریای بلوچستان به مناطق مرکزی کشور با بودجههای کلان حکومتی در حال اجراست، اهالی روستای گواتر دشتیاری در تب گرمای سوزان، برای یک گالن آب شرب باید مسافتهای مرگبار را طی کنند.
بحران تشنگی در روستای مرزی «گواتر» از توابع شهرستان دشتیاری به نقطهای بحرانی رسیده است.
گزارشهای میدانی نشان میدهد که در گرمای طاقتفرسای تابستان، ساختار توزیع آب کاملاً فلج شده و خانوادههای محروم برای تأمین ابتداییترین نیاز بیولوژیک خود، ناچارند روزانه مسافتهای ۱۵ تا ۲۰ کیلومتری را با موتورسیکلت تا روستاهای اطراف طی کنند تا شاید بتوانند یک گالن ۲۰ لیتری آب سالم به خانه بیاورند.
بسیاری از خانوادهها که توان یا وسیله نقلیه برای این مسافت را ندارند، به ناچار روی به استفاده از «هوتکها» (گودالهای روبر باز ذخیره آب باران) آوردهاند.
این منابع آبی غیربهداشتی و مشترک با حیوانات، نهتنها منبع اصلی بیماریهای عفونی کشنده برای کودکان و سالمندان است، بلکه پیش از این نیز بارها به مسلخ کودکان بلوچ تبدیل شده که یا در آن غرق شدهاند و یا طعمه گاندوها (تمساح پوزهکوتاه) گشتهاند.
این وضعیت اسفبار در حالی رخ میدهد که پروژههای عظیم انتقال آب دریای عمان به صنایع سنگین استانهای مرکزی ایران با سرعت در حال پیشروی است.
فعالان بلوچ این مدل توسعه را مصداق بارز «آپارتاید و استعمار داخلی» میدانند؛ سیستمی که از جغرافیا و منابع طبیعی بلوچستان برای رفاه دیگر نقاط کشور بهرهکشی میکند، اما بومیان منطقه را از جرعهای آب آشامیدنی سالم محروم میسازد تا تعمداً بافت دموگرافیک منطقه را تضعیف و مردم را کوچ اجباری دهد.
دیدگاهتان را بنویسید