روز دوشنبه ۸ تیرماه ۱۴۰۵، شهرهای مختلف ایران بار دیگر به صحنه نمایش ناکارآمدی ساختاری و فساد نهادینه در بدنه جمهوری اسلامی تبدیل شدند. از یک سو غارتشدگان سفرههای خالی و از سوی دیگر قربانیان سوءمدیریت منابع طبیعی، صدای اعتراض خود را بلند کردند.
صدها تن از بازنشستگان شرکت مخابرات در یک فراخوان سراسری و همزمان، در شهرهای تهران، اصفهان، کرمانشاه، سنندج و رشت دست به تجمع زدند. معترضان جانبهلب آمده که از اجرا نشدن قانون همسانسازی، دستمزدهای ناچیز و بیمه درمانی ناکارآمد رنج میبرند، این بار مستقیماً دستاندازی نهادهای غارتگر حکومتی بر معیشت خود را نشانه رفتند.
تجمعکنندگان با سر دادن شعارهای اعتراضی، به عملکرد ستاد اجرایی فرمان امام و بنیاد تعاون سپاه پاسداران—که به عنوان مالکان اصلی صندوق بازنشستگی مخابرات، ثروت این مجموعه را به یغما بردهاند—به شدت اعتراض کردند.
در همین روز، بحران سوءمدیریت آب در ایران، شهروندان، کشاورزان و کارگران گرمسار را به خیابانها کشاند. صدها تن از مردم این منطقه در اعتراض به بحران شدید کمبود آب تجمع کردند. معترضان با تاکید بر اینکه دسترسی به آب آشامیدنی و کشاورزی ابتداییترین حق حیات آنهاست، اعلام کردند که خشکسالی کنونی نه یک پدیده صرفاً طبیعی، بلکه نتیجه مستقیم مافیای آب و ناکارآمدی مقامات حکومتی است.
همزمان در پایتخت، کادر درمان و پرستاران که خط مقدم سلامت جامعه هستند، در مقابل ساختمان سازمان اداری و استخدامی کشور در تهران تجمع کردند. پرستاران معترض با انتقاد شدید از فرسودگی شغلی، تحمیل شیفتهای اجباری سنگین و ناچیز بودن دستمزدها در برابر تورم کمرشکن، خواستار پاسخگویی مقامات دولتی شدند؛ ستمی مضاعف بر قشری که پاداش زحماتشان تنها وعدههای توخالی بوده است.
دیدگاهتان را بنویسید