در شرایطی که جامعه ایران برای گذر از بحران‌های ساختاری خود تلاش می‌کند، بازتعریف مناسبات میان جنبش‌های منطقه‌ای و دموکراسی‌خواهی سراسری به یکی از موضوعات کلیدی تبدیل شده است.
عبدالقادر ترشابی، فعال ملی-مذهبی بلوچ و کارشناس سیاسی شبکه کلمه، در تحلیل تازه‌ای با واکاوی این پیوند استراتژیک، بر لزوم «تنوع در تاکتیک و یگانگی در هدف» به عنوان رمز پیروزی جنبش‌های ملی تأکید کرده است.
ترشابی در بخش دیگری از ارزیابی خود، بر این نکته انگشت می‌گذارد که مناطق مختلف ایران باید متناسب با ظرفیت‌ها و شرایط اقلیمی و میدانی خود نقش‌آفرینی کنند. به باور وی، هم‌افزایی میان: مبارزه و دفاع مشروع در مناطقی چون بلوچستان، کردستان و لرستان
اعتصابات و اعتراضات مدنی و کارگری در کلان‌شهرها و سایر استان‌ها، می‌تواند قطعات پازل یک جنبش سراسری و کارآمد را تکمیل کند تا فشار بر ساختار اقتدارگرا به حداکثر برسد.
این تحلیلگر مسائل بلوچستان با یادآوری فاجعه ۸ مهر ۱۴۰۱ (جمعه خونین زاهدان) خاطرنشان می‌کند که حاکمیت پس از این فاجعه تلاش کرد با برچسب‌زنی‌های امنیتی نظیر «تکفیری» و «تجزیه‌طلب»، خیزش مردمی را ایزوله و سرکوب کند.
با این حال، هوشمندی مولانا عبدالحمید و تاکید مداوم ایشان بر حفظ انسجام ملی، نقشه راهی شد تا این توطئه‌ها خنثی شده و پیوند میان مطالبات مدنی مردم بلوچ با بدنه عمومی جامعه ایران حفظ گردد.
یکی از محورهای کلیدی یادداشت عبدالقادر ترشابی، ضرورت مرزبندی شفاف جریانات منطقه‌ای است. وی تصریح می‌کند که هرگونه تحرک و خیزش محلی زمانی به ثمر می‌نشیند و از مشروعیت سراسری برخوردار می‌شود که:
در چارچوب ملی‌گرایی ایرانی تعریف شود.
بر حفظ تمامیت ارضی کشور استوار بماند.
رعایت این اصول، به گفته این کارشناس، هرگونه بهانه را از حکومت برای سرکوب بیشتر یا ایجاد تفرقه میان شهروندان سلب می‌کند.
پیام کانونی این تحلیل آن است که در برهه حساس کنونی، اتحاد، آگاهی و همبستگی همه‌جانبه فراتر از مرزهای قومیتی، تنها کلید عبور از بحران و دست‌یابی به آزادی و عدالت برای تمامی ایرانیان خواهد بود.
Leave a Reply