«ما زنده‌ایم؛ اما هر روز در سایه مرگ زندگی می‌کنیم.»
این صدای دردمندانه و تکان‌دهنده‌ای است که در آستانه ۱۰ اکتبر (روز جهانی مبارزه با اعدام)، از واحد ۲ زندان قزلحصار به گوش رسید.
زندانیان محکوم به اعدام در بیانیه‌ای تکان‌دهنده، از پشت دیوارهای مرگ، پرده از جنایت سازمان‌یافته‌ای برداشتند که دیگر یک استثنا نیست، بلکه به یک بحران انسانی سیستماتیک تبدیل شده است.
این زندانیان با استناد به آمارهای عفو بین‌الملل که از اعدام دست‌کم ۲۱۵۹ نفر در سال ۲۰۲۵ در ایران خبر می‌دهد، این حجم از کشتار را بالاترین رکورد از سال ۱۹۸۱ توصیف کردند.
آنان با یادآوری اینکه پشت هر شماره، یک انسان با خانواده و فرزندان قرار دارد، از سازمان ملل، وکلا، روزنامه‌نگاران و نهادهای مدافع حقوق بشر خواستند تا پیش از آنکه صدای قدم‌های مرگ در راهروهای بند به صبحدم اعدام ختم شود، به شکلی بازدارنده برای توقف این ماشین کشتار به میدان بیایند.
Leave a Reply