سیستم بهداشت و درمان در مناطق روستایی و جادهای سیستان و بلوچستان به مرز فروپاشی رسیده است.
پایگاههای اورژانس بینراهی که تنها امید مصدومان و بیماران در مسیرهای طولانی این استان پهناور هستند، حتی از ارائه یک قرص آسپرین یا داروی ساده فشار خون عاجزند.
مراجعان به این مراکز با قفسههای خالی دارو و کادر درمانی مواجه میشوند که به دلیل عدم تامین منابع، تنها میتوانند بیماران اورژانسی را به داروخانههای شهرهای دوردست ارجاع دهند. در کنار این فاجعه دارویی، ناوگان آمبولانسهای استان نیز به دلیل استفاده مداوم در مسیرهای ناهموار و امتناع دانشگاههای علوم پزشکی از تخصیص بودجه و نوسازی، کاملا فرسوده شدهاند.
این رهاشدگی عامدانه و فقدان امکانات اولیه نجات، نشاندهنده بیارزش بودن جان شهروندان این استان در معادلات کلان و سیاستگذاریهای حکومت است.


Leave a Reply