کودک‌کشی در سیستان و بلوچستان همیشه با شلیک مستقیم گلوله رخ نمی‌دهد؛ گاهی ناکارآمدی ساختاری و بی‌ارزشی جان مردم بلوچ برای دستگاه حکومتی، در قالب مراکز درمانی فاقد امکانات قربانی می‌گیرد.
«صابره کمال‌زئی»، نوجوان ۱۵ ساله اهل بلوچستان، در شامگاه ۲۲ شهریورماه ۱۴۰۵، به دلیل سوءمدیریت و فاجعه درمانی در بیمارستان ایرانِ شهر پهره (ایرانشهر) جان خود را از دست داد.
صابره که پیش از این از سلامتی کامل برخوردار بود، به طور ناگهانی در منزل دچار بدحالی و استفراغ شدید خون شد. با رساندن او به بیمارستان در ساعت ۱۰ شب، کابوس خانواده آغاز شد.
با وجود وخامت شدید حال صابره و افت سطح هوشیاری، هیچ پزشک متخصصی بر بالین او حاضر نشد. این کودک در طول شب بیش از ۱۰ بار خون بالا آورد، تا اینکه نزدیک صبح، انسداد مجاری تنفسی ناشی از بازگشت خون به ریه، موجب خفگی و مرگ مظلومانه او شد.
تراژدی صابره زمانی دردناک‌تر می‌شود که بدانیم مسئولان بیمارستان با بهانه کذب «نبود تخت خالی در زاهدان»، از اعزام به‌موقع او با آمبولانس خودداری کردند؛ ادعایی که با پیگیری مستقیم خانواده و تایید وجود تخت خالی، دروغ بودن آن افشا شد.
سهل‌انگاری تعمدی سوپروایزر و کادر مدیریتی بیمارستان، فرصت حیات را از این نوجوان بلوچ گرفت. امروز خانواده صابره با افشای این جنایت خاموش، خواستار محاکمه و پاسخگویی دست‌اندرکاران بیمارستانی هستند که به جای محل درمان، به کشتارگاه بیماران بدل شده است.
Leave a Reply