محرومیت در سیستان و بلوچستان تنها به نبود شغل ختم نمیشود؛ اینجا حتی آب خوردن هم به یک حسرت تبدیل شده است. اهالی روستای دراجیندن (از توابع بخش سردشت شهرستان سرباز) اکنون یک هفته است که در گرمای طاقتفرسای تابستان، قطرهای آب آشامیدنی ندارند.
دلیل این بحران ساده و در عین حال دردناک است: خرابی یک پمپ کفکش. با این حال، بیکفایتی مدیریتی باعث شده قطعه جایگزین هنوز به روستا نرسد.
وضعیت مدیریت روستا خود نمادی از ناکارآمدی ساختاری است؛ روستایی بدون شورای فعال، با دهیاری که در شهر دیگری (ایرانشهر) زندگی میکند و مسئول آبی که سه سال پیش از روستا مهاجرت کرده است! رها کردن روستاییان در چنین شرایطی، نشاندهنده عمق بیتفاوتی سیستماتیک به جان و رفاه مردمی است که صدایشان به هیچکجا نمیرسد.
Leave a Reply