بحران آب در روستای «گتیوان» از توابع قصرقند، فراتر از یک چالش محیطزیستی، پرده از تبعیض ساختاری و بیکفایتی مطلق نهادهای حکومتی برداشته است.
در حالی که منابع آب تنها در فاصله ۱۰ کیلومتری روستا قرار دارد، فقدان لولهکشی و بیتوجهی تعمدی مسئولان، زنان و کودکان را مجبور کرده تا با دبههای سنگین، آب را از قناتها به دوش بکشند.
بیآبی نهتنها گلوی اهالی را فشرده، بلکه با خشکاندن باغات کشاورزی، آخرین رگههای حیات اقتصادی گتیوان را نیز قطع کرده است.
نیمی از جمعیت این روستا به دلیل فقر و تشنگی مجبور به حاشیهنشینی در چابهار شدهاند و تنها کسانی ماندهاند که حتی هزینه مهاجرت را ندارند.
اسفناکتر آنکه توزیع آب نیز در همین روستای محروم طبقاتی شده است؛ وابستگان به شورای روستا و افراد متمول به چاه آب دسترسی دارند، در حالی که اکثریت فقیر روستا به حال خود رها شدهاند. گتیوان در سکوت سنگین مسئولان در حال جان دادن است.
Leave a Reply