بیش از دو ماه از ناپدید شدن لنج صیادی «الشاهین ۲» در آبهای دریای عمان میگذرد و ۱۷ ملوان بلوچ در ابهامی هولناک و مطلق فرو رفتهاند. این فاجعه دردناک که از ۱۵ اردیبهشتماه ۱۴۰۵ آغاز شده، بار دیگر پرده از بیکفایتی و بیمسئولیتی نهادهای حکومتی برمیدارد که جان و سرنوشت شهروندان بلوچ برای آنها کمترین ارزشی ندارد.
این شناور صیادی پس از عبور از محدوده آبهای نزدیک به مسقط و رویت یک بالگرد آمریکایی در منطقه، بهطور کامل ارتباط خود را از دست داد. از آن روز تاکنون، سایه سنگین تنشهای نظامی منطقه بر سرنوشت این جوانان سنگینی میکند؛ اما آنچه خشمآورتر است، بیتفاوتی مطلق سازمان شیلات، فرمانداری و وزارت امور خارجه است که با وجود پیگیریهای مکرر خانوادهها، هیچ پاسخ یا اقدام عملی برای روشن شدن وضعیت این ۱۷ نفر انجام ندادهاند.
در سیستمی که تمام توان و ثروتهای ملی را صرف ماجراجوییهای نظامی و نیابتی میکند، جان نانآوران بلوچ که برای امرار معاش به دل اقیانوس میزنند، در بیتفاوتی کارگزاران دولتی رها میشود. مادران، همسران و فرزندان این ملوانان، ۶۱ روز است که میان امید و بیم، در کابوس بیخبری مطلق به سر میبرند و فریادهایشان در راهروهای بیخاصیت ادارات دولتی بیجواب میماند.
هویت ملوانان ناپدید شده عبارتند از:
۱. حمید بلوچ (ناخدا) ۲. مهران بلوچ ۳. مهران رنجبر ۴. عادل رزمی ۵. خالد رزمی ۶. محمد رزمی ۷. عبدالله روزافزا ۸. اسماعیل بکری (۱۶ ساله) ۹. رضا پیرایش ۱۰. اقبال گنگذاری ۱۱. محمد رئیسی ۱۲. جاسم دهانی ۱۳. حامد دهانی ۱۴. مهرزاد دهانی ۱۵. مرادبخش نوحانی ۱۶. فرید رزمی (۱۷ ساله) ۱۷. سپاه رزمی
تاوان فساد، ناکارآمدی ساختاری و بیارزش بودن جان انسانها در این جغرافیا را باز هم مردم بومی با خون و جان خود پس میدهند.
دیدگاهتان را بنویسید