گزارشهای رسیده از شهرهای مختلف استان محروم نگهداشته شدهی سیستان و بلوچستان، حاکی از فروپاشی کامل نظارتهای دولتی، فساد گسترده در شبکه توزیع ارزی و بیتوجهی مطلق به ابتداییترین نیازهای زیستی مردم است.
در بخش اقلام اساسی، شهروندان با یک جنون قیمتی بیسابقه مواجه شدهاند؛ بر اساس گزارشهای میدانی از روستاهای شهرستان «سیب و سوران» و شهر «ناصرآباد»، مغازهداران کالاها را تا ۵ برابر قیمت درجشده روی مصرفکننده به فروش میرسانند.
یک شهروند با ارسال پیامی افشاگرانه اعلام کرده است: «روغن مایع کوچک با قیمت درجشده ۱۳۲ هزار تومان را به قیمت نجومی ۶۰۰ هزار تومان به ما میفروشند. تعزیرات و قوه قضاییه کجا هستند؟ این حرامخوری و ظلم آشکار در حق مردم بیگناه است.» به نظر میرسد احتکار اقلامی که با ارز دولتی وارد شدهاند و بازفروش آنها به قیمت آزاد تحت سایه امن نبود نظارت، به رویهای عادی تبدیل شده است.
از سوی دیگر، پروژه ادعایی «مسکن ملی» در سراوان به یک کلاهبرداری آشکار دولتی بدل شده است. شهروندانی که ۴ سال پیش با امید خانهدار شدن تمام دارایی خود را به حسابهای حکومتی واریز کردهاند، اکنون در راهروهای اداره مسکن و شهرسازی سرگردانند و با وعدههای امروز و فردای کارگزاران فاسد حکومتی مواجه میشوند.
عمق فاجعه انسانی اما در روستای «مخت» از توابع شهرستان «نیکشهر» رخ داده است. در اوج گرمای طاقتفرسای تابستان، آب لولهکشی تنها هر ۱۴ روز یکبار وصل میشود که آن هم به دلیل فرسودگی شدید شبکه توزیع، به بسیاری از خانهها نمیرسد. پیگیریهای صدباره مردم از مسئولان محلی به درهای بسته خورده است.
فعالان حقوق بشر میگویند این قطع دسترسی عمدی و عدم توسعه زیرساختها در بلوچستان، بخشی از سیاست کلان رژیم برای کوچ اجباری و تغییر بافت دموگرافیک منطقه است.
Leave a Reply